Szkoła nasza, najstarsza średnia szkoła techniczna w Polsce, posiada trwałe miejsce w dziejach polskiej i warszawskiej oświaty. Od począ tku swego istnienia zwią zana z dziejami kolei żelaznych, przez wszystkie lata zasilała kadrę pracowników kolei setkami dobrze przygotowanych absolwentów. Ceniono jej absolwentów jako dobrych fachowców i zatrudniano ich w różnych przedsiębiorstwach i wyższych uczelniach na wielu odpowiedzialnych stanowiskach. Najwcześniejsze wzmianki o początkach warszawskiej szkoły kolejowej pochodzą z roku 1872, kiedy to powstał pomysł utworzenia szkoły zawodowej dla młodych robotników. W 1873 r. Zarzą d Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej (dyrektorem był wówczas Gustaw Findeisen), z inicjatywy znanego warszawskiego bankiera i działacza społecznego Leopolda Kronenberga, utworzył Warsztat Instruktorski. Kształcił on począ tkowo 90 praktykantów w wieku 18-25 lat na maszynistów, "werkmajstrów", mechaników i majstrów warsztatowych. Oprócz zajęć praktycznych nauczano podstawowych zasad fizyki, mechaniki, matematyki, budowy maszyn, techniki kolejowej, geografii i rysunków. W sierpniu 1875 r. rosyjski minister komunikacji Posjet zatwierdził ustawę powołują cą do życia Szkołę Techniczną Warszawsko-Wiedeńskiej Kolei Żelaznej. Uczniami szkoły mogli być tylko poddani rosyjscy. Uczniowie uzyskiwali prawa pracowników kolei, mieli zapewnione bezpłatne podręczniki, opiekę lekarską . Kandydaci do szkoły musieli wykazywać się znajomością głównych zasad religijnych oraz posiadać umiejętność czytania i pisania w językach polskim i rosyjskim, znać cztery działania arytmetyczne, a także orientować się w zakresie obowią zują cych w kraju miar i wag. Nauka trwała 24 godziny tygodniowo, codziennie od 8 do 12.00. Uczono religii, języków: polskiego i rosyjskiego, arytmetyki oraz rysunków. W pierwszym okresie swego istnienia szkoła posiadała raczej jeszcze charakter rzemieślniczy, dopiero w miarę rozwoju uzyskała poziom właściwej średniej szkoły technicznej. Szczególne zasługi położył inż. Ludwika Wojno, dyrektor w latach 1876-1882, który zreorganizował placówkę i wysoko podniósł jej poziom, bodajże najwyżej w porównaniu z innymi uczelniami tego typu w ówczesnej Rosji. W czerwcu 1908 r. na skutek decyzji władz rosyjskich Szkoła Techniczna Warszawsko-Wiedeńskiej Kolei Żelaznej uległa rozwią zaniu. Nie było to jednak przerwą w dziejach warszawskiej szkoły kolejowej, a jedynie spowodowało dość istotną zmianę w jej charakterze. W latach 1908-1914 działała średnia Szkoła Ogólnokształcą ca, prywatna 6-klasowa szkoła realna z polskim językiem wykładowym oraz dodatkową klasą siódmą . Była de facto szkołą ogólnokształcą cą kolejową z pewnymi elementami nauki zawodu kolejarza. Obok przedmiotów ogólnokształcą cych, z dużym naciskiem na nauki matematyczno-fizyczne, prowadzono zajęcia praktyczne, zawodowe w warsztatach. Po wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 r. losy szkoły kolejowej w potoczyły się dwoma torami. Już w końcu sierpnia 1914 r. w obliczu ofensywy niemieckiej i zagrożenia Warszawy władze rosyjskie nakazały ewakuację szkoły do Wilna. Tylko jednak personel rosyjski zastosował się do tego zarzą dzenia. Dalszy bieg wypadków na froncie spowodował wstrzymanie ewakuacji szkoły, zajęcia w Warszawie trwały dalej. W październiku 1914 r. upadła w pobliżu szkoły bomba z niemieckiego samolotu, zabijają c kilku ludzi. Huk dział niemieckich pogłębiał nastrój paniki i zagrożenia w szkole. Nadal jednak trwały zajęcia lekcyjne. Perturbacje zwią zane z ewakuacją placówki spowodowały, że nowy rok szkolny rozpoczęto dopiero w listopadzie 1915 r. w Moskwie, gdzie ostatecznie znaleziono lokum. Tak zastał szkołę wybuch rewolucji 1917 r., najpierw lutowej, potem październikowej. Stanowisko nowych władz radzieckich umożliwiło wprowadzenie do szkoły języka polskiego w ostatnim roku jej działania w Moskwie. Po odzyskaniu niepodległości Polski szkoła nadal kształciła na wysokim poziomie i wychowywała w duchu patriotyzmu. Uchodziła w opinii społeczeństwa za jedną z najlepszych szkół średnich. Zmieniała kilkakrotnie adres (w 1953 r. przeprowadziła się z Chmielnej 88/90 do obecnego budynku przy ul. Szczęśliwickiej 56), wielokrotnie nazwę, jeszcze częściej program nauczania i specjalności kształcenia. Ogromna rzesza jej absolwentów swoją wiedzę, niezbędną do przede wszystkim pracy w kolejnictwie, zdobywała w: - Szkole Techniczno-Komunikacyjnej (1918-1919) - Państwowej Szkole Techniczno-Komunikacyjnej (1919-1923) - Państwowej średniej Szkole Technicznej Kolejowej (PSSTK) (1923-1938) - Państwowym Liceum Kolejowym (1938-1939) - systemem tajnego nauczania w Państwowej Szkole Techniczno-Mechanicznej i Państwowej Szkole Budownictwa Lą dowego i Wodnego (1940-1944). W czasie okupacji pracownicy i uczniowie byli zaangażowani bezpośrednio w działalność konspiracyjną lub pomoc dla podziemia, w warsztatach szkolnych produkowano zamki do pistoletów maszynowych sten. - Państwowym Liceum Komunikacyjnym (1945-1951) - Technikum Kolejowym Ministerstwa Komunikacji (1951-1990), noszą cym od 1959 r. imię wieloletniego ministra resortu Jana Rabanowskiego. 7 września 1953 r. rozpoczęły się zajęcia w nowym budynku przy ul. Szczęśliwickiej 56 (IV piętra, kubatura 77 000 m3) zaprojektowanym przez architekta inż. Jana Golińskiego, w 1955 r. zostały oddane sale gimnastyczne, w 1960 r. aula. Od 1 września 1978 r. technikum stało się częścią składową Zespołu Szkół Zawodowych Dyrekcji Generalnej PKP. - Technikum Kolejowym w Warszawie (bez żadnego patrona) (1990-1998) - Technikum Kolejowym im. inż. Stanisława Wysockiego (1998-2005), wchodzą cym począ tkowo w skład Zespołu Szkół Kolejowych im. inż. Stanisława Wysockiego. W 2001 r. Zespół Szkół Kolejowych im. inż. Stanisława Wysockiego zmienił nazwę na Zespół Szkół im. inż. Stanisława Wysockiego d. "Kolejówka". W latach 2001-2007 w skład tego zespołu wchodziło również LXXXIX Liceum Ogólnokształcą ce, przeniesione z Woli. - Technikum nr 7 wchodzą cym w skład Zespołu Szkół im. inż. Stanisława Wysockiego d."Kolejówka" (od 2002 r. do chwili obecnej). Technikum to, mimo iż decyzją władz ma tylko numer, tradycyjnie znane jest nadal jako Technikum Kolejowe.